Het was 15 juli. Engeland speelde tegen Argentinië, maar voor ons stonden vleermuizen op het programma. Volgens ons droeg de wedstrijd in belangrijke mate bij aan de rustige wegen waarover wij reden. Meerdere keren bevestigden groene televisieschermen in de huizen waar wij langs reden ons vermoeden.
Voor mensen in vleermuisland betekent 15 juli het begin van het NEM-VTT-seizoen. Het rijden van de routes start op 15 juli en gaat door tot half september. Wij proberen echter vóór eind augustus klaar te zijn met het rijden wat tot nu toe altijd gelukt is. Vanavond was daarvoor een goede start, met een auto vol enthousiastelingen en om 21.48 uur begonnen wij aan de route. Het eerste half uur was er niet veel te horen. Was het te licht? Nee, als je de radio niet goed hebt ingesteld, waardoor de geluiden vanuit de detector niet te horen zijn, blijft het inderdaad stil. Maar zodra dat was opgelost, kwamen de vleermuisgeluiden luid en duidelijk binnen!
Een mooi dorp om doorheen te rijden is St. Isidorushoeve. Wij komen dan binnen via de Binnenveldweg en daar zijn vleermuizen vrijwel gegarandeerd. Langs deze weg staan hoge bomen, vermoedelijk eiken, die als een magneet werken voor insecten en dus ook voor vleermuizen. Succes gegarandeerd. Hier hoorden wij ook verschillende geluiden. Dat suggereert dat er meerdere soorten rondvliegen, maar daar komen we later achter tijdens het analyseren. Wat heeft zo’n klein dorp toch veel moois te bieden.
Om heel eerlijk te zijn: een vleermuis hebben we vanavond niet gezien. Gehoord gelukkig wel. Met maar liefst 460 opnames ligt er nu een flinke analyseklus op ons te wachten. Zijn al die opnames van vleermuizen? Natuurlijk niet. Er zitten onder andere ook geluiden tussen van krekels, sproei-installaties, melkmachines en marterverschrikkers. Maar 460 opnames is een mooie opbrengst voor één avond.
Wat hebben wij dan wél gezien? Allereerst een prachtige blauwe reiger die vlak voor ons uit de sloot opvloog. Daarnaast zagen we meerdere hazen die een stukje met ons meeliepen en uiteindelijk over de sloot het weiland in sprongen, op zoek naar veiligheid. Het hoogtepunt van de avond waren echter de steenuiltjes op paaltjes. Ze bleven rustig zitten terwijl wij op slechts enkele meters afstand stonden te kijken. Op zijn achterpootjes staand is een steenuil verrassend klein en blijkbaar totaal niet onder de indruk van vier mensen in een auto.
Terug thuis zagen wij dat Engeland verloren had met 2-1 van Argentinië. Wij hadden echter wel veel moois gescoord.
Tekst: Kevin
Foto’s: Erika & Sandra