Om 10.30 uur (18 april 2026) stonden wij er met ons materiaal om een kraam te versieren met al het moois dat wij wat betreft vleermuizen hebben. Een groot voordeel is onze koffer op wieltjes: openklappen en binnen de kortste keren was onze kraam voorzien van flyers, vleermuisglazen en zelfgemaakte houten vleermuizen.
De aandacht werd vooral getrokken door de twee opgezette vleermuizen naast een ringmus. “Zijn vleermuizen werkelijk zo klein?” kregen wij regelmatig te horen. Wat wij ook hoorden, was dat mensen de tandjes en de kleine kraaloogjes zo schattig vonden. “Eigenlijk zijn vleermuizen zo eng nog niet,” was iets wat wij ook vernamen.
Gelukkig hoorden wij dat veel mensen ze ’s zomers om het huis heen zagen vliegen. Dus ondanks alle uitdagingen waar vleermuizen voor staan, lukt het velen om de winters door te komen en mensen in de zomer tijdens het jagen te blijven verwonderen.
Het was een frisse dag, dus zitten achter onze kraam was niet voldoende om warm te blijven. Wij trokken eropuit om andere kraampjes te bezoeken en mensen te spreken. Naast ons stond een kraam van een mijnheer die uit metalen afvalonderdelen van heftrucks de meest prachtige kunstwerken wist te maken, terwijl tegenover ons iemand zat die nestkastjes maakte waarbij geen twee hetzelfde waren. Toch wel anders dan de standaardkasten die je in de winkel kunt kopen. Maar of vogels hierop hun keuze baseren, is ons onbekend.
De flyers die wij hadden, van de Zoogdiervereniging, vonden al snel een plek in de tassen van de mensen — dit is tenslotte de reden dat wij ze hebben. Tijd om eens contact op te nemen met de Zoogdiervereniging voor een nieuwe bestelling. Hopelijk zijn wij op tijd voor ons excursieseizoen 🙂
Visitekaartjes hebben wij niet, wel een banner (dank aan de maker), en die trok aandacht en werd regelmatig op de foto gezet. Hierop staan namelijk onze gegevens.
Het meest tastbare resultaat van de open dag was dat wij met drie vleermuiskasten heen gingen en met één vleermuiskast vertrokken. Laten wij duimen dat deze kasten snel bezet zullen zijn.
Tekst: Kevin
Foto’s Hillie & Kevin